سر بر سجاده مي گذارد وقتي بر مي خيزد

خدا مقابل او نشسته است!

بيرون دنيا

يك آدم وفادار پيدا كرده ام

كه هيچ وقت فراموشم نمي كند

كسي كه فرشتهء مهربون من شده است

وقتي به او فكر مي كنم

خونم از خورشيد گرمتر

توي گلويم مي جوشد

و مثل قهقهء آبشار هاي خنك

از چشمهايم  فرو مي غلتد

حس عجيبي است وفتي به او فكر مي كنم

براي چراهاي ذهنش مي گشته ،گفته. به قول خودش اين شعر جوابي بود از طرف خدا......." 

به رویا٬ به خدایم گفت و گو کردم!

به سوی خالق و معبود خود٬ جانانه٬ رو کردم٬

توکّل هم به او کردم!

به او گفتم:

 زمانی را به من بخشیدی ای بیتا! تو ای معبود بی همتا!

تو ای امید هر نومید!»

خدا خندید و پاسخ گفت:

 وقت من ندارد مرز و پایانی! یقین این راز هستی را تو می دانی....

چه می خواهی بپرسی از من ای پرسشگر دانا؟!»

تسلّط یافتم بر خویش و من٬ پرسیدم ای خالق!٬ تعجب از چه چیزی از بشر داری؟...

جوابم را بده ای خالق دانا٬ توانایی و دانایی...

خدا در لحظه ای آرام پاسخ گفت:

که : انسان با شتابی سخت می خواهد که بگریزد ز دست کودکی هایش!..

.برون آرد ز دست کودکی پایش!

 و می خواهد شتابی گیرد و گامی گذارد نزد فردایش٬ به آینده!

به پولی دست یابد!....

به پولی با بهای خستگی هایش٬ چه باک ار هست زخمی بر تن و پایش!

دلش خوش باد٬ با پولی که با زحمت ٬ به چنگ خویش آورده! دوباره پس دهد آن را

به تاوان تلاش خویش!

"سلامت" از وجودش٬ رخت بر بسته٬ غم سنگین این فرسودگی٬

در سینه و غمخانه بنشسته!

دوباره آرزو دارد که کودک باشد و آن گوهر گمگشته بر گردد!

پریشان خاطر و رنجور٬ به آینده نگاهی مضطرب دارد! ٬ و در این حال٬

راهی را سپارند و به سر آرند٬ عمری را که ارزش دارد و " آدم" نمی داند!

غم نادانیش٬ از سینه اش٬ بیرون نمی راند!

نه حالی مانده بر احوال و نه٬ آینده ای دارد!

نه بر لب٬ خنده ای دارد!

تو پنداری٬ که می میرد!

 دل از این لحظه٬ می گیرد!

تو پنداری که هرگز زندگی گام خوشی با او نپیموده!»

خدا دستان سردم را گرفت و مدّتی٬ در لحظه ای طی شد!

سکوت دلنشینی بود! دل و جان را یقینی بود!

دوباره پرسشی دارم! خدای مهربان من! تو ای آرام جان من! همه روح و روان من!

 چه می گویی؟!...

کدامین درس سخت زندگی باید بیاموزم؟....چراغ دل٬ چگونه٬ یا کجا٬ باید بیفروزم؟

نهال عشق٬ در دل٬ با کدامین آب مهری٬ سبز می گردد؟!...

 خداوندا!

چه پیغامی تو داری٬ تا برای دیگران٬ رویای خود را باز گویم من؟!

خدا٬ آرام٬ پاسخ گفت:

 بدانند و بیاموزند:عشق٬ جبری نیست!...قیاسی نیست بین مردمان٬ در جایگاه عشق!

و قلب مردمان بسیار حسّاس است!

مبادا٬ لحظه ای ٬ زخمی٬ فرو آرند بر قلبی!

که طولانی شود٬ آن التیامی را ٬ که می خواهند!

که این دل سخت حسّاس است!

لطیف و ترد همچون شاخه یاس است!

بیاموزند:

ثروتمند آن کس نیست٬ که انبان زر دارد!

بیاموزند:

ثروتمند آن کس شد٬ که در دنیا نیازش کمترین باشد!

توانایی همین باشد!.....و راز زندگانی هم٬ همین باشد!

بیاموزند:

نقطه٬ پیش چشم هر کسی٬ شکلی دگر دارد! نگاه هر دو انسان٬ در جهان٬

مانند هم؟ هرگز!

بیاموزند:

کافی نیست٬ تنها بگذرند از دیگران٬

و بخشش خود را بیان دارند!

بیاموزند:

خود را هم ببخشند و پس از آن٬ جان و دل٬ آسوده می ماند!»

سکوتی٬ دلنشین تر بود!

رویا٬ همچنان٬ زیبا!

سپاس خویش را ٬ من با خدایم٬ با صمیمیّت بیان کردم!

و پرسیدم که:

آیا هست چیز دیگری که٬ بیان دارید؟

خدا لبخند زد.....

گویی٬ گلی٬ در آسمان سینه ام بشکفت!!!....

و پاسخ داد:

 فقط٬   این را٬ به یاد آرند٬ من در هر کجا هستم!؟

"براي كسي كه حس عجيب و تازه ايي را در درونم شعله ور كرد"

توي نگاه بعضي آدمها ،

                             يك ديوار هست

توي نگاه بعضي آدمها،

                              خيلي كه راه بروي

                                                    آن دور دورها ، يك پارك پر گل هست

توي نگاه بعضي آدمها،

                                    يك درياي پر از آب هست

اما توي نگاه تو،

                            ستاره ايي چشمك مي زند

كه من خيلي دلم مي خوا ست

                                 مي توانستم،آن ستاره را بچينم تا هميشه مال من باشد

اما توي نگاه تو،

                            يك شعر قشنگ هم هست

كه من مي توانم آن را بخوانم

                           تا به همه بگويم يك شعر قشنگ گفته ام

اگر احساس نبود براي اينكه جلوي زندگي را بگيرم

نه ستاره ها را مي شد بهانه كنم

نه خواب هاي بدي را كه مي بينم                     

و نه تاريكي بد جنس شب ها را

كه توي نور خورشيد هم گم نمي شوند.

اگر احساس نبود من كجا تو را مي شناختم؟!

آه خدايا!

چه خوب كه مرا پر از احساس آفريدي

وگر نه من زير اين همه برف

كه توي تابستان هم آب نمي شوند چكار مي كردم!؟

روشن بودن يعني مهربون خوب من

فضايي نبودن، سرد و يخبندان نبودن

مهربون خوب من يعني غريب نبودن!

وقتي مي ترسم، سردم مي شود

روح آدم هاي بد ، توي خيال به سراغ من مي آيند

كه آزارم بدهند، در به رويم ببندند

تا قلب روشن و مهربون خوب مرا بكشند

و توي تاريكي فرو ببرند

چرا بعضي ها تاريك و بعضي ها روشن هستند!؟

كه اگر آن را به آسمان  برساني

حال ابرها را خوب خواهد کرد

حتي تب جهنم را قطع مي كند

و باران به جاي هذيان گفتن

و توي چشمها چرخيدن  تبديل به آب درياها خواهد شد

و اين چه حس مبهمي است.........؟!

ماه شكل تنهايي من است

شبها وقتي زير ابرها پنهان مي شود، من حالش را خوب مي فهمم.

ماه، با آن همه ستاره دور و برش خيلي قشنگ است اما قشنگي، سكوت را پاره نمي كند.

ماه خيلي حرف دارد اما ستاره ها فقط چشمك مي زنند و حوصلهء شنيدن حرفهاي ماه را ندارند.

دلشان مي خواهد همينطور زل بزنند به تاريكي و برق بزنند.

ماه مي آيد پشت پنجره ها و حتي وقتي پرده ها كشيده اند توي خانه ها را نگاه مي كند

ماه، براي آسمان شايد قفط يك آينهء گرد باشد و گاهي آينه شكسته..........

آسمان براي ماه يك بيابان پر ستاره است

كه هر چقدر تويش راه مي رود تمام نمي شود، تمام نمي شود..............

وقتي سكوت مي شود، من احساس مي كنم دارم غرق مي شوم. پس مجبورم حرف بزنم،

البته من حرفهايم را به آدم ها نمي گويم. فقط به سپيدي كاغذ مي گويم.

حرف زدن با سپيدي كاغذ اسمش حرف زدن نيست، نوشتن است.

پس من براي آنكه غرق نشوم، مجبورم بنويسم. و نوشتن براي من نفس كشيدن است.

شايد هم شنا كردن، اما نه براي  نزديك شدن به ساحل. براي دور شدن از جا پاهاي روي شن ها.

ديده ايد پرنده ها با چه حسرتي به اين ردپاها نوك مي زنند؟ بعد كه مي فهمند گول خورده اند،

مي روند طرف موجها و به آنها بوسه مي زنند.

موجها هميشه مي آيند، هيچوقت نمي روند. براي پاك مردن جاي پاها مي آيند.

 پرنده ها و موجها، جاي پاها را دوست ندارند.

دور شدم ، از حرفهايم و از جاي پاهاي روي ساحل.

سفيدي كاغد،هميشه همينطور است ، عين دريا  آدم را مي برد آن دور دورها..........

آن دور دورها مي دانيد من به دنبال چي هستم؟

مثلا دنبال خورشيد، موقع طلوع يا غروب!؟.... دنبال يك رويا!؟..... دنبال يك گنج!؟.....

نه! فقط به دنبال يك آدم وفادارمي گردم...يك آدم وفادار كه از سكوت، غرق شده باشد تهِ تهِ دريا

و من نجاتش بدهم و او را چهار طبقه ببرم بالا خانهء خودمان و قلبش را خشك كنم،

بعد باز هم به راهمان از پله ها ادامه بدهيم......آنقدر كه برسيم تهِ تهِ آسمان.

آدم وفادار مي تواند شبيه يك صدف باشد يا شبيه يك خزه، حتي مي تواند شبيه يك

كشتي غرق شده باشد يا خيلي چيزهاي گمشدهء ته دريا.....اما نمي تواند شبيه يك گل باشد كه

 براي همه زيباست و بوي خوبش را به همه تعارف مي كند و تيغهايش را فقط توی دست كسي

 فرو مي برد كه مي خواهد او را فقط براي خودش بچيند.

فقط وقتي همهء حرفهايم را به سپيدي كاغذ مي گويم مي فهمم كه چقدر از ساحل دور شده ام،

و به جاي رسيدن به تهِ تهِ آسمان ، تك و تنها افتاده ام به ته دريا.............

من به كلمه ها جان ميدهم

از جان خودم ،،، و بعد ازمن

شعرهاي من زندگي مي كنند

به جاي من.

در باران

شعرهاي من باز مي شوند

مثل چتر، روي دل آدم هاي تنها

در باد

شعرهاي من بال در مي آورند

مثل پرنده ها و برگ هاي زرد

و جان  مي دهند

به نقاشي هاي خدا

خودم بر مي گردم آسمان

پيش ستاره ها و فرشته ها

و ديگر خدا را تنها نمي گذارم.

************************

خدا،،،

با اين همه نور،،،، توي تاريكي راه مي رود

جاي پاي كفشهايش درخت

و جاي پاي فكرها يش پا ييز..................

*********************

 خدا،،،

 مثل نسيم مي وزد و خدا خوب است

و خوبي خدا به اين است كه هيچ وقت مسا فرت نمي رود

و هميشه هست، توي خواب، توي بيداري،توي زندگي، توي مرگ.

و هر وقت منتظريم از او نامه اي برسد،،، مي رسد

و نامهء خدا تنها نامه اي ست كه براي خواندنش

بايد پلكها يمان را ببنديم............

 **********************

 خدايا!

تو كه خود را آرام كرده اي

با اين همه چيز هاي قشنگ كه ساخته اي

يك گل نازك از خودت بساز تا من تو را ببينم

و مواظب همه باش تا هيچ كس دشمن تو نباشد،،،،و بدها را فرشته نكن

چرا كه تو مهربانترين همگان هستي

و تو در توانم هستي

و تمام من هستي

و تمام شدني نيستي..................

*خدايا من عاشق تو هستم و به تو نياز دارم  همينك به قلبم بيا*

هوالمعشوق؛؛ دل خوش عشق شما نيستم اي اهل زمين ، به خدا معشوق من بالايي است......

*خدا بهم گفت منو بیشتر دوست داری یا اونو ؟

منم سریع گفتم تو رو .

گفت پس اونو از خودت دور کن و به سمت من بیا .

همین موقع بود که از خجالت سرخ شدم به من و من  افتادم.

خدا گفت چیه ؟ نمیتونی ؟

دیگه روم نمی شد  بهش نگاه کنم و سرم رو به نشونه تائید اینکه نمیتونم تکان دادم .

خدا خندید و گفت شما همه ذره ای از وجود من هستید ........و من گریستم .

*خدايا به من زيستني عطا كن كه در لحظه ي مرگ بر بي ثمري لحظه اي كه براي زيستن

گذشته است حسرت نخورم و مردني عطا كن كه بر بيهودگي اش سوگوار نباشم

*خدايا! چنان نزديكي كه نمي توانم ببينمت. صداي تو هر لحظه با من سخن مي گويد،

 اما من آن را نمي شنوم. مرا به اعماق درونم ببر تا شكوه بي پرده ي جمال تو را بشنوم.

 مرا بياموز پيوسته تورا بجويم و همواره به عنوان يگانه پناهگاهم به تو رو كنم.

*خدايا! اگر با من باشي چه كسي مي تواند عليه من باشد؟

 اگر من با تو باشم چگونه ممكن است كه دشواري ها نصيبم شوند، و از ميان برداشته

 نشوند؟....هيچ مشكلي، هيچ مانعي و هيچ گره اي نيست كه من و تو با هم نتوانيم آن را

از ميان برداريم.....

*هر گاه آدمی گامی به سوی خدا بر می دارد، خدا بیش از سنگریزه های جهان به سوی

انسان گام بر می دارد.

* پروردگارا!

 دستانی را که عاشقانه برای تو بلند شده اند نا امید مگردان و قدمهایی را که

مشتاقانه راهی دیار عبادت تو شده اند مأیوس مساز و دل هایی را که به تسبیح و ثنای تو

 روشن شده اند جاودانه گردان و ما را یاری فرما تا وجود تیره و تارمان را در زلال و

 یاد نام تو جلا بخشیم.

*لحظات شادی خداراستایش کن!

                              لحظات سختی خداراجستجوکن!

 لحظات آرامش خدارامناجات کن!

                             لحظات دردآوربه خدااعتمادکن! ودرتمام لحظات خداراشکرکن

در این شب های دورادور و بی پایان،

که تنهایم ، به دنبال کسی هستم

که شمع کوچک تنهائیم را نور بخشاید

و دستم را بگیرد تا از این گرداب پر اندوه بیرونم کشاند.

نه پای رفتنی دارم .....نه روی ماندنی اینجا.....

به امید صدائی مانده ام ......از سینه ای خاموش

که می دانم زمانی قصه شیرین عشقم را

به گوش این جهان فریاد خواهد کرد.

نفهمیدی كه آخر ، عشق ورزیدن درون حجم یک واژه نمی گنجد.

....و عاشق بودن و عاشق از این دنیا برون رفتن،

دلی دریائی و آزاده می خواهد

شبی آخر ،چراغ گرد سوز خانهء من هم به سردی می گراید

آه ، آخر ای خداوند محبتها بگو با من...

کدامین شب کسی از راه می آید،

که چشمانش پناهی بر نگاه بی سرو سامان من باشد

بگو با من خداوندا.........بگو با من خداوندا..........

 رفته بودیم که دور از انظار دیگران، ساعتی با سر گردانی یک عشق بی پناه،

 زیر روشنایی مات ماه، گردش کنیم.

آسمان کاملاً صاف بود. با این وجود، پاره ای ابر سیاه، صورت نازنین ماه را،

 در سیاهی خود نا پدید می کرد... گفت:" آسمان به این صافی، معلوم نیست این قطعه

ابرسیاه، از گریبان ما چه می خواهد؟ "

اشاره به ابر کردم، آهی کشیدم و گفتم: آن؟! آن ابر نیست! عصاره است.

عصاره ی ناله های پنهانی عشاق واقعی است...که روی ماه را پوشانده است،

 تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد ....

بسترم صدف خالي يك تنهايي است وتو

چون مرواريد گردن اويز كسان دگري

فروتنانه مي شكنم در مقابل گردباد اندوهت

وشكران حيات را قطره قطره مي نوشم

چه سهمناك عقوبتي است تاوان گناهي كه نكردم

به وداعي دل غمديده ي ما شاد نكرد          

                                                    يه كم كه بگذره بگه ديگه نيا نبينمت

            موج اگر مي دانست ساحل هيچ وقت دستش را نمي گيرد،

                هيچ گاه براي رسيدن به ساحل نفس نفس نمي زد!

سطل آبي گرفته بود و در جاده اي روشن و تاريك راه مي رفت.

مرد جلو رفت و از فرشته پرسيد:" اين مشعل و سطل آب را كجا مي بري؟"

فرشته جواب داد:" مي خواهم با اين مشعل بهشت را آتش بزنم و با اين سطل آب

جهنم را خاموش كنم... آن وقت ببينم چه كسي خدا را دوست دارد!!!"

 گنگ و نا آشنا در من ريشه دوانيده

شاخ و برگهايش ذهنم را در بر گرفته

جانم را تسخير كرده

و همه باور هايم را به سايه هاي از وهم تبديل كرده است

                                       هيچ نمي دانم در كجاي اين راه بي نشان ايستاده ام

                                        يك نگاه به پشت سر

                                        يك نگاه به پيش رو

                                        نه اطميناني به درستي راه آمده

                                        نه اميدي به ادامه راه مانده

                                        نه ميتوان ماند

                                        نه ميتوان بازگشت

                                        نا گريزي از رفتن، رفتن، رفتن....  

كاش هيچ وقت، باهم چشم تو چشم نمي شديم

كاش هيچ وقت،شيفتهء صداقتي كه در چشمانش بود نمي شدم

كاش هيچ وقت، بهم نمي گفت برق چشمانت را به يه دنيا نميدم

كاش هيچ وقت، بهم نمي گفت كه اگر اجازه بدي تا ابد با تو مي مانم

كاش هيچ وقت، بهم نمي گفت تو، گلِ گلدون مني

كاش هيچ وقت، صداي طنين اندازش گوشهايم را نوازش نمي كرد

كاش هيچ وقت، قلبم برايش نمي تپيد

كاش هيچ وقت، براي دوست داشتن من اشك نمي ريخت

كاش هيچ وقت، دوستم نمي داشت

كاش هيچ وقت، مريض نمي شد تا مجبور به ترك من كنه

كاش هيچ وقت، سفر ما را از هم جدا نمي كرد

كاش هيچ وقت، بعد از رفتنش اشك نمي ريختم

كاش هيچ وقت، سلامي نمي كرد تا موقع رفتنش با سختي نگه: گلم خداحافظ

و كاش هيچ وقت.................

خيلي  راهت ازت دل ميكنه و ميره و تو ندوني بايد چه كني؟! تو هم فرامو شش كني!!؟؟ نه اين رسم

عشاق نيست پس تو يا اون چه فرقي خواهي داشت اگه عشقتو فراموش كني!!!؟؟

پس تكليف چيه ؟؟ خيلي بده بعد از چند وقت عشقت كم رنگ بشه و اين عشق نا فرجام تبديل بشه

به يه زخم كهنه كه مجبوري تو  سينه حبس كني........

مدتها ميگذره و تو هر بار كه به ياد اون عشق كهنه مي افتي اشك تو چشمات جمع ميشه و بغضي كه

مجبوري فرو ببريش تا كسي نفهمه كه تو هنوز منتظر هستي كه برگرده........ چه انتظار بيهوده اي...

چه وهم و خيال باطلي........!!!

زمان ميگذره  و تو يه دفعه به خودت ميايي و ميبيني نا خواسته شخصي وارد زندگيت شده كه يه

حسي بهش پيدا كردي كه نمي دوني اسم ِ اين حس رو چي بزاري...!!!

 علاقه...؟  نه علاقه نمي تونه باشه تو به شخص ِ ديگري علاقه داري..

عشق...؟  نه نمي تونه عشق باشه تو عشقت رو داري ولي فقط ازت دوره..

لذت...؟   نه آخه چه لذتي مي تونه داشته باشه وقتي تو در به روي همهء خوشيهاي دنيا بستي..

دوست داشتن...؟  نه دوستش نداري چون بهش علاقه نداري.................... فهميدم....

وابستگي شديد...!!؟؟!!... آره خودشه وابستگي شديد اين همون حسيه كه بهش داري

چون در عين بي نيازي همديگر رو دوست داريم.........

........واقعا  لذت بخشه.......   اين نوعي از دوست داشتنه كه حتي از عشق هم بالاتر است.....

چون در اين حس هيچ رابطهء عاشق و معشوقي وجود نداره .... يا سطحي و بچه گونه نيست...

اين حس هيچ وقت از بين نميره ...........

تكيه بده به شونم تو اين مسيرِ دشوار

                                                                      اگه منو نمي خواي حرف دلم رو گوش كن

                                                                      فقط براي يكبار بعدش خدا نگه دار.......

تنهايي خيلي سخته  وقتي چشمام براهه

وقتي كه شب سياهه   وقتي بدون ِماهه

                                                                       تنهايي خيلي تلخه  وقتي كه بي تو هستم

                                                                       تنها مي مونه دستم     با اين دل ِ شكستم

دلتنگيها مو بردار پيش خودت نگه دار

هر وقت كه تنها شدي منو به يادت بيار

                                                                        داري ميري نمي خوام وقت تورو بگيرم

                                                                        اين حرف آخر من:....."دوستت دارم "

                                                  " دوستت دارم مي ميرم"

تنهايي خيلي درده اگه نيايي تو خوابم

وقتي تو اضطرابم  تو هم ندي جوابم

                                                                          تنهايي خيلي سرده وقتي پيشم نباشي

                                                                          آتيشم  نباشي   بيدار مي شم   نباشي

                                                                           تنهايي خيلي سردمه.....