ستــــــــــاره من....

 خالیِ شانه هایم را به سرمای دیوار تکیه می دهم،

 بالای سرم،

 ساعتی که درک حضورش محال است، تيک تيک می کند.
 نیمه شب است اما....!
 سرم را که روی شانه ام خم می کنم،
 غیبت حضور گرماي وجودت،
 سردي دستانم را به رخ می کشد.

 آری مهربانم،
 حدیث، همان است:
 نیمه شب است
 و من تنهایم.

 تا من گز می کنم تنهایی تنم را،
 ربع دایره می چرخد
 ستاره های پشت پنجره
 با چشمك هايشان
 دلم را هوايي مي كنند
 و من رهایشان می کنم،
 وقتی چشمك هايشان گاهي از روي عادت مي شود!

 مهربانم،
 دلم گرفته است،
 و باز بی خودی تب دارم
 تنم می سوزد و باز این تب است
 که یک تنه می زند بر تنم،
 که " هی! تنهای مغموم شب های کسالت بار!
 برایم از نو بخوان، آواز قریب غربت سرزمین بی نوایت را!"

 و من
 دستان خالی ات،

 خيال بودنت،
 حسرت داشتنت،
 گرمی تنت،
 بوي پیراهنت،
عطر باران خاطراتت،
 بغض نشكفته ات و گلهاي خشكيده ات را
 آوازی می کنم؛
 دشتی، با زخمه های کمانچه و ناله های نی.

 مهربانم،
 گرفتار شبی عجیبم
 که این چنین دلم گرفته است.
 چرا آغوشت را در بر ندارم ؟!