مثل ماهی تشنه به آب طلب می کنم و عطر وجودت را برای

همیشه در شش هایم نگه داشته ام تا بهانه باشد که نفس کشیدنم را از یاد نبرم،

 چشمانم را صبح ها به اشتیاق دیدن چشم های دل فریب تو باز می کنم

 و این آرامش وجودت است که مرا هم آرام می کند

و لبان شیرینت که همیشه چنان راهنمای من بوده اند و

چنان اتصالی میانمان بر قرار کرده است که توصیف کردنش

فقط از ارزش آن می کاهد و بزرگی وجودت را کم رنگ،

 تو تمام هستی من هستی و تمام داشته هایم و تمام آرزوهایم و

 نهایت هدیه ای که می شود آرزویش را داشت ...

 و چه ساده اند این مردم و چه بی اختیار ، که گمان می کنند رنگین کمان

لباسهای تنشان مرا از هوش برده و یاد آنهاست که مرا مجنون کرده ،

آنها چه می دانند دلم در تمنای حصار کیست و چه می دانند دلم را

فرش قدمهای که کرده ام و چه می فهمند از عشق بازی چشم ها و کوچکی

 دنیای بزرگشان، من کلید جانم را به دست معشوقم می دهم،

اختیارم را به اراده او داده ام

و عطش بی پایان وجودم را با نمک یاد او التیام می دهم ... و...

...و چه ساده اند این آدمک های مغازه ای.